‘’გამარჯობა.
მე მოხეტიალე წიგნი ვარ, შენ კი ის ადამიანი, ვისთანაც თავშესაფარი ვიპოვე. წამიკითხე
და კვლავ გამიშვი სახეტიალოდ...’’
‘’გამარჯობა,
მე მოხეტიალე წიგნი ვარ. ისე უჭირს ჩემს პატრონს ჩემი გაშვება, რომ ხელი უკანკალებს.
იმედი მაქვს, შენც ასევე გაგიჭირდება ჩემთან გამოთხოვება’’.
‘’სალამი.
მიხვდი? მე მოხეტიალე წიგნი ვარ. გამიფრთხილდი. მან, ვინც სამოგზაუროდ გამომიშვა, თან
სული და გული გამომატანა. წამიკითხე და ისევ გამათავისუფლე’’.
თავგადასავლების
საძებნელად ქალაქში გამოსული წიგნების უმრავლესობა ამგვარი ტექსტით მიმართავს მპოვნელს.
ქუჩებში ადამიანები ახალ ალტერ-ეგოს ეძებენ. ნებით თუ უნებლიეთ ყველა ამ მარათონში
ერთვება. წიგნებს ტოვებენ და პოულობენ ყველგან: სკვერებში, სამარშუტო ტაქსებში, აეროპორტში...
იდეა თანამედროვეა და ასახავს წიგნთან და არა მხოლოდ მასთან, არამედ ერთმანეთთან და
საკუთარ თავთან დღევანდელი დამოკიდებულების ფორმას:



